Κριτική για τον δίσκο "Ελένη & Σουζάνα Βουγιουκλή"

Ανεπιφύλακτα θα χαρακτήριζα το cd των αδερφών Βουγιουκλή ως μια σπουδή της ανθρώπινης φωνής πάνω στην τέχνη του τραγουδιού, που δεν έχει όρια, τόπο, χρόνο... Για το ποιες είναι οι αδερφές Ελένη και η Σουζάνα Βουγιουκλή θα διαβάσετε παραπάνω, στο δελτίο τύπου. Τις πρωτόδα, προ μηνών, σ' ένα τηλεοπτικό αφιέρωμα στον αειθαλέστατο και μέγιστο παραγωγό Γιώργο Μακράκη, που τους έδωσε την ευκαιρία να βγουν στο προσκήνιο.

Στο πρώτο τους δισκογραφικό βήμα οι αδερφές Βουγιουκλή επέλεξαν τα δύσκολα και, τελικά, κατάφεραν να μας "κερδίσουν" και να μας εντυπωσιάσουν επί της ουσίας. Ηχογράφησαν δεκάξι τραγούδια, που καλύπτουν ένα ευρύτατο φάσμα: παραδοσιακά τα περισσότερα, από την Κάτω Ιταλία, τη Θράκη, τον Πόντο, τη Μακεδονία και την Ήπειρο, αλλά και τραγούδια του Βασίλη Τσιτσάνη ("Ό,τι κι αν πω δε σε ξεχνώ"), του Χρήστου Λεοντή ("Ξενιτεμένο μου πουλί"), του Μάνου Χατζιδάκι ("Ήρθε βοριάς, ήρθε νοτιάς"), του Γκόραν Μπρέγκοβιτς (τη διασκευή του στο τσιγγάνικο "Ederlezi"). Θέλω να σταθώ στο "Μάνα μου μάνα", που ηχογραφήθηκε για πρώτη φορά το 1975 από τον ποντιακής καταγωγής Χρύσανθο στο δίσκο "Δροσουλίτες", με τραγούδια του Χριστόδουλου Χάλαρη σε στίχους του Νίκου Γκάτσου. Ξαφνιάστηκα ευχάριστα που το άκουσα ξανά, γι' αυτό θέλησα να κάνω μια ιδιαίτερη μνεία.

Πως τραγούδησαν οι δύο κοπέλες το υλικό του άλμπουμ; Έξοχα! Με τρόπο που σε καθηλώνει, σε συγκινεί, σε συνεπαίρνει και σε ταξιδεύει... Τι περισσότερο να ζητήσει κανείς από ένα ηχογράφημα; Οι φωνές τους σε απόλυτη αρμονία, γήινες και μαζί "εξωτικές", υπηρετούν με γνώση και σεβασμό το κάθε τραγούδι ξεχωριστά.
Μπράβο τους.

Αλέξης Λιόλης
Music Corner